Column Els Aeyels

Net een uitnodiging voor “Fuck Valentine Night” gekregen. En geaccepteerd. Daarmee lijkt mijn lot weer bezegeld. Voor het vierde jaar op rij zal ik de dag der verliefden in het kamp der singles doorbrengen. Eerlijk gezegd was ik me er niet eens helemaal van bewust dat het alweer zover was. Misschien is dat nog het beste bewijs dat ik er niet mee zit. Valentijn sucks. Sowieso.

Wij westerlingen zijn zo onderhand wel gewend aan de commerciële uitbuiting van ongeveer elk non-event. En we weten dat we niet ontsnappen aan indoctrinatie via alle zichtbare en onzichtbare kanalen zoals daar zijn irritante reclame en zware sociale druk. Maar toch, ik blijf me er kapot aan ergeren.

De zomervakantie is amper begonnen of de “Terug naar School”-folders vallen al in de bus. De schoolbel heeft één keer gerinkeld en we moeten pompoenen gaan leeghalen voor de volstrekt on-Vlaamse traditie van Halloween. Het is niet eens half oktober of je loopt om de haverklap een slecht verklede Sint tegen het lijf en we hebben zelfs een wet moeten stemmen om te vermijden dat die Sint in een ordinair straatgevecht met de Kerstman verwikkeld raakt.

Maar het allerergste is toch wel de Valentine-crap. Is er IEMAND die op de avond van 14 februari al es is gaan slapen met het gevoel dat de dag heeft gebracht wat hij er van verwacht had? Neen toch? En waarom niet? Omdat het hele gedoe nergens op slaat natuurlijk. Daarom!

Omdat er geen enkele reden is waarom die dag anders zou moeten zijn dan alle andere. Tenzij dan omdat het slimme marketingjongens goed uitkomt. Omdat dat zogenaamde toppunt van romantiek jaar na jaar meer gehypet wordt en we er met zijn allen intrappen om niet voor alien te worden versleten.

Zo ver hebben ze ons gekregen, dat we -willlen of niet- meedraaien in de mallemolen van slechte smaak. Je kan nog zo hard roepen dat je die opgeklopte nonsens niet nodig hebt om te bewijzen dat je van elkaar houdt en je kan het nog uit de grond van je hart menen ook, uiteindelijk denk je toch dat er iets fundamenteel verkeerd zit in je relatie als je geen fortuin besteedt aan juwelen, etentjes en hotelsuites.

En daarmee doet Valentijn precies het omgekeerde van wat de bedoeling zou moeten zijn. Het doet je twijfelen aan de liefde. Als hij van me houdt, waarom zijn we dan niet in mijn lievelingsrestaurant gaan eten? Als hij vindt dat ik er goed uitzie, waarom heeft hij dan zo’n hoerig lingeriesetje gekocht? Kon hij niet es wat meer moeite doen dan een bos lelijke bloemen en goedkope pralines? Enzovoort…

En zelfs als je samen beslist dat het niet hoeft, moet je ergens diep vanbinnen toch de vrees onderdrukken dat hij gewoon niet meer van je houdt. En dat zijn hekel aan commercie het beste excuus was dat hij kon verzinnen om geen origineel cadeau te moeten bedenken.

Als ik het zo allemaal es op een rijtje zet, ben ik ronduit BLIJ dat ik er weer es aan ontsnap. Voor mij geen stress en geen teleurstelling. Alleen het gezelschap van mensen die aan junkfood, alcohol en een knuffel genoeg hebben om te weten dat ik van ze hou. Have fun, Valentinesuckers!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s